تبليغاتX
ترنم



















ترنم

می گویند دریا از آسمان فرود آمده است

وآسمان از دریا بالا رفته است

می گویند ماهی از آسمان افتاده است

و بذر درختان را دستی آسمانی پراکنده است

پرندگان از آسمان آمده اند

و در این درختان آشیان یافته اند

می گویند که من از بهشت گریخته ام

تا در این خانه های اجاره ای

خود را زندانی کنم.

                                                   (محمدباقر کلاهی)

نوشته شده در پنجشنبه هشتم بهمن 1388ساعت توسط ندافی| |

بید مجنون

همیشه

آشفتگی ِعاشق نیست

قامت ِخمیدهء غروری تواند بود

در گرانی تقدیر

یا خواری مردی

در پابوسی ِ ستم.

سرو

همیشه نشان سرافرازی نیست

سایه اش

سیاه تواند کرد روز ِ نوگلی را

یا نهان در شولای سبزش

هزار دشنه

ارمغان ِ پرندگان

تا از گریبان هوا خواری می تراود

زیر بیدی نمی آسایم

و تا آواز ِ پرنده ای سرخ است

به هیچ سروی دخیل نمی بندم!!!

 

                                               (علی عبدالهی)

نوشته شده در پنجشنبه هفدهم دی 1388ساعت توسط ندافی| |

 

 دعایتان توشه بی برگی ما

            ای عشق در آتش تو فریاد خوش است

                             هر کس که در آتش تو افتاد خوش است

            بیداد خوش است از تو ، وز هستی ما

                             خاکسترکی سپرده بر باد خوش است!!

                                                                                       (( فریدون مشیری))

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم آذر 1388ساعت توسط ندافی| |

 

می‌خواهم روحم را آزاد کنم.

تا بتواند از همه نعمت‌هایی که به روح تعلق دارد

                                                لذت ببرد.

و در آن زمان که چنین کاری میسر گردد

نه در پی شناختن چاله‌های ماه خواهم بود

ونه در پی ردیابی اشعهءخورشید تا کانونشان.

من به دنبال درک زیبایی یک ستاره خواهم رفت.

و نه درک تنهایی ساختگی ِ انسان.

آنگاه که یاد بگیرم روحم را چطور آزاد کنم

به دنبال سپیده دم خواهم رفت

و بازگشت همراه آن در امتداد زمان.

هنگامی که بیاموزم  که روحم را چطور آزاد کنم

در جریان‌های گیرایی غوطه خواهم خورد

که به سوی اقیانوسی کشیده می شوند

که همه آب‌ها در آن به هم می رسند

و روح جهان را تشکیل می دهند.

آن زمان که یاد بگیرم روحم را چطور آزاد کنم

خواهم کوشید تا صفحه پرشکوه آفرینش را

                                    از آغــــــاز بخوانم.

 

پی‌نوشت: مطلب بالا بخشی ازشعر"جان مویر" است که از کتاب زیبای "مکتوب" اثر"پائولو کوئیلو خوندم و به نظرم شعر زیبایی اومد.

 

نوشته شده در جمعه ششم آذر 1388ساعت توسط ندافی| |

 

«دردي ، اگر داري و همدردي نداري ،

با چاه آن را درميان بگذار!

               با چاه!

غم روي غم انداختن دردي است جانكاه!»

گفتند اين را پيش از اين ، اما نگفتند ،

گر همرهان درچاهت افكندند و رفتند

آنگاه دردت را كجا فرياد كن.

                 آه...

 

نوشته شده در جمعه پانزدهم آبان 1388ساعت توسط ندافی| |

 

دست نیافتنی شده ای

همچون سنجاقک های کودکی ام

که بی محابا از من می گریختند

وقتی دستهایم وسعت دستهای نجیبت را حس نکرد

قلبم کوبید

با پس لرزه هایی که

لحظه هایش رقم می زد

قصه گس انتظار را.

و دوباره در ابتدای رستاخیز پاییز،

تکرار می شوند لبخندهای عجول

و نگاه پژمرده من.

تـــــــو،معنـا کن،حیات را.

حضور آبی خود را نشانم بده

وبرایم

 به ارمغان بیاور

 دستان پر مهرت را...

                                                             (م.ض ترمه)

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و نهم مهر 1388ساعت توسط ندافی| |

 

وقتی که شانه هایم

در زیر بار حادثه می خواست بشکند

یک لحظه

از خیال پریشان من گذشت:

               " بر شانـه های تـــــــــو "

بر شانه های تـــو

می شد اگر سری بگذارم.

وین بغض درد را

از تنگنای سینه بر آرم

                به هـــــای هـــــای

آن جان پناه مهر

شاید که می توانست

از بار این مصیبت سنگین

آسوده ام کند.

                                   (فریدون مشیری)

 

نوشته شده در یکشنبه پنجم مهر 1388ساعت توسط ندافی| |

 

میان سجده سبزت

اگر بر خاطرت رد شد خیال من

دعایم کن.

رفقا التماس دعا

نوشته شده در جمعه بیستم شهریور 1388ساعت توسط ندافی| |

 

 

در سرزمین یادها

باران اشک را روان کردم

تا کویر سوزان دلتنگی ام را سیراب کند

این روزها سایبانی جستجو می کنم

تا لحظه ای در سایه اش بیارامم

سایبانی از جنس مهربانی

در سرزمین یادها ،یاد تو

سایبان این گرما زده روزگار است

با یاد تو از همه کس می برم

با یاد تو...

 

 

نوشته شده در پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388ساعت توسط ندافی| |

 

برخيز دلا كه دل به دلـــــــــدار دهيم

                    جان را به جـمال آن خريــــدار دهيم

اين جان و دل و ديده پي ديدن اوست

                    جان و دل و ديده را به ديــــدار دهيم.

                                                                                 (ه.ا.سايه)

یک سال گذشت از دعای مجیر خوندنمون.خدایا چقدر زود می گذره این عمر!!! یک سال گذشت و ما بازم قراره مهمونای درگاهت بشیم.لابد پیش خودت می گی عجب آدمای پر رویی ،نه؟؟بگی هم حق داری .مگه از عهد و قرارمون به چندتاش عمل کردیم؟ نه ،خداوکیلی چند تا ؟ حالا دوباره قراره بیایم سر سفره کرمت.

خدایا وفای ما کم وکرامت تو زیاده.ما دل به دریای بخشایش تو داریم.

خدایا می دونم که از تاریک و روشن زندگیم بهتر از خودم خبر داری پس تو این ماه خودت دستما بگیر و بلندم کن که بد جوری به زمین نامرادی و نامهربونی گره خوردم.

خدایا خودت تو این ماه دستگیرمون باش که اگه تو باشی از همه کس و همه چیز بی نیازم.

                                    (التماس دعا)

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و نهم مرداد 1388ساعت توسط ندافی| |

 

بیا ای مونس من یابن الــــــزهرا

                      عزیز نرگس من یابن الــــــزهرا

بـیا تا بــــی کس و کـــارم نـدانند

                      تویی مولا کس من یابن الــــزهرا

 گفتم که خدا مرا مرادی بفرست

                                طوفان زده ام راه نجاتی بفرست

فرمود که با زمزمه ء یــا مهدی

                                 نذر گل نرگس صلواتی بفرست

                        

نوشته شده در چهارشنبه چهاردهم مرداد 1388ساعت توسط ندافی| |

 

دستان خشكيده

دلي به تاراج رفته و

چشماني بي نور

سهم من است از دنيايتان

چه ناجوانمردانه

به زمين نامردمي ،كوبيدم...

چه بي رحم است

دنيايتان

كه اينچنين به خون مي كشد

فرزندان رشيدش را !!!

 

 

چه غم دارد ز خاموشي درون شعله پروردم

كه صد خورشيد، آتش برده از خاكستر سردم

به بادم دادي و شادي،بيـــا اي شب تماشا كن

كه دشت آسمان دريـــــاي آتش گشته از گردم

شرار انگيز و طوفاني ،هوايي در من افتادست

كه همچون حلقه آتش در اين گرداب مي گردم.

 

پی نوشت:

1-چهل روز گذشت و هنوز...

2-شعر دوم از استاد هوشنگ ابتهاج (ه.ا.سایه )است که دیدم  مناسب همین روزهاست.

3-دهم مرداد یعنی فردا تولدمه .پس نتیجه میگیریم تبریک یادتون نره.

 

نوشته شده در پنجشنبه هشتم مرداد 1388ساعت توسط ندافی| |

 

برای تمام پنجره های قطار دست تکان دادم

و اشکهایم که

بدرقه تمام مسافران شد.

قطار رفت

و خوشبختی مرا

مسافر با خود برد.

تنها بر روی نیمکت چوبی آوار می شوم

 خستگی هایم را

بر پلک هایم می گذارم

و خواب مرا به بدرقه تمام قطارها می برد

شاید

مسافر چمدان خود را جا گذاشته

شاید

تمام ریل ها، منحنی باور مرا

در سکوتی سرد،دور می زنند

شاید قطار باز گردد...

                                     (م.ض.ترمه)

 

پی نوشت:

م.ض. ترمه تخلص ادبی یکی از دوستان خوبمه  که این نوشته هم جزو یکی از آثار زیبا و البته پر احساسشونه.

 

نوشته شده در چهارشنبه سی و یکم تیر 1388ساعت توسط ندافی| |

 

من پر از بارانم

من پر از حس نياز

پرِاز عشق ، هوس

من در اين دار كبود

پر از خواستنم

پر از خواستن تو ، پري رويا ها

من پر از بارانم...

 

نوشته شده در یکشنبه چهاردهم تیر 1388ساعت توسط ندافی| |

 

تو اي پدرم:

پنهــانم در دستــان مهربــان ومردانــه ات.آرامم به هـــواي شانــه هاي محكمت.موجــم به هواي

 ساحــل آغوشت و اگــر امروز مــن هستــم و نفس مي كشم ، اگـر درخت زندگـيم هر روز پر

 بارتر مي شود ، ريشه ام تويــي ، اي كـه از تو پــا گرفتـه ام .دوستـت دارم و پايــداري نـام و

يـاد تو را در دلـم از يگانـه ء پايـدار و جاودان عالم خواستـارم و شمع وجودت را كه مي سـوزد

 تا راه ناهمـوار زندگي را پيش رويـم روشن كند تا راه را از چاه باز شناسم ستايش مي كنم.

     خورشيد چراغكي ز رخسار علي است

                                                   مه نقطه كوچكي ز پرگار علي است

     هر كس كه فرستد به محمد صلوات

                                                    همسايه ديوار به ديوار علي است

 

ميلاد شاه مردان حضرت علي عليه السلام

و روز مرد مبارك باد.

 

 

نوشته شده در یکشنبه چهاردهم تیر 1388ساعت توسط ندافی| |

 

سلامي به گرمي روزهاي خرداد خدمت تمام دوستان گلم

يك سال ديگه به سرعت برق و باد گذشت وترنم دوسال پر از خاطره را پشت سر گذاشت و

 همراه با ترنم من هم سال پرباري را در كنار تك تك شما گذروندم.با اينكه نمي دیدمتون و گاهي

 حتي چيز زيادي در موردتون نمي دونم اما مثل دوستان نزديكم دوستتون دارم و از شادي شما

 شاد و با ديدن ناراحتي هاتون ناراحت ميشم.توي اين دوسال چيزهاي زيادي ازتون يادگرفتم كه

 توي زندگي برام باارزش ومطمئناً كاربرديه.به بهانه تولد مي خوام يه بار ديگه از همه دوستان

 كه همراهم بودن و با نظراتشون هميشه به من دلگرمي مي دادن تشكر كنم وبگم كه :

 

خاطرم نيست تو از باراني

يا كه از نسل نسيم

هر چه هستي گذرا نيست هوايت ، بويت...

فقط آهسته بگو...

با دلم می مانی.  

                                                                                     با آرزوي بهترينها:

                                                                      نــــــدافي

 

نوشته شده در شنبه سی ام خرداد 1388ساعت توسط ندافی| |

 

چه بي رحم اند عقربه هاي ساعت

كه چنين آسوده

لحظه هاي بي تو را

به تصوير مي كشند

و من كه بي رحمانه تر

گاهيِِ

بودنت را فراموش كرده ام...

 

نوشته شده در سه شنبه دوازدهم خرداد 1388ساعت توسط ندافی| |

 

با آنكه پاهايم را رمقي نيست

اما ،دست در دست دلم مي آيم

به جاي گل ، دل آوردم

خنده دار نيست؟!!

دل آوردم با سبد سبد عشق

                       شور

                         و حس زيباي دوست داشتن.

پاهيم را رمقي نيست اما ،

با اين بضاعت اندك

در اين برهوت زندگي،

دست در دست دلم مي آيم...

 

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1388ساعت توسط ندافی| |

 

و من تـمام شدم

در آغـاز خيابـان جوانـي

پروانه ها خشكيدند

عطر گلها را بـاد برد

 شمع مرد

و «عشق»كوله بارش را بست .

 

نوشته شده در یکشنبه سیزدهم اردیبهشت 1388ساعت توسط ندافی| |

 

مجالي نيست

تا از آستين كوتاه روز

بالا بروم

و گپي با ستاره ها بزنم

دلتنگ آدمها

 شمعي بودكه

هر شب نور مي گريست...

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت توسط ندافی| |

 

باز بهار و خاطره تو

باز تب اولين عشق در گذر ترانه ها

و اين كه تو نيستي

و ترانه ها كه همچنان خنده مي شوند بي حضور من و تو

و بهار كه بي رحمانه زيباست

شبها به ياد تو و لبخندهايت زجر مي كشم

و مي دانم كه نمي توانم در قلبت جاداشته باشم

اين مرا مي كشد.

                                                         (م ض ترمه)

 

نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت توسط ندافی| |

 

از سایه ام می گریزم

و در حاشیه آفتاب

کنار تک درخت آرزوهایم

خود را می کارم

تا با تابش طلایی خورشید

دوباره شانه هایم

سبز شود...

 

نوشته شده در یکشنبه شانزدهم فروردین 1388ساعت توسط ندافی| |

    

           

بهار آرام آرام می آید

می آید و به تاراج می برد

سردی ها و سیاهی های زمستانه ام را.

بهار می آید و عشق را ره توشه ام می سازد

و دستان نسیمش نرم نرمک شانه می زند،

 موهای پریشان آرزوهایم را.

بهار می آید

و من صدای قابلهء پیر زمان را می شنوم 

که تولدی دوباره را نوید می دهد.

آری بهار می آید و من،

لبریز می شوم از حس پرشور زندگی

لبریز می شوم از طراوت و عشق

آری بهار می آید...

 

1-نوروز پاسداشت عشقهای کوچکی است که زنده مانده اند و روز تعظیم در برابر عشق های بزرگی که عظمت را کوچک می دانند.پس به تو در نوروز سلام می کنم که بزرگترین عشق این کوچکترینی.

2-در لحظات سال تحویل یادمون باشه دعا کنیم برای عاقبت بخیری جوانانمون ،شفای مریضها ،سلامتی خودمون خانوادمون و تمام کسانی که دوستشون داریم ، برای آمرزش تمام رفتگان خاک و فرج هر چه نزدیکتر مهدی فاطمه (عج) و از خدا سالی پر از سلامتی ، موفقیت و عشق و امید طلب کنیم.

3-امیدوارم در سال 88 آسمان زندگیتون آبی و رنگین کمانی باشه.

                                                                 سبز باشید و سبز زندگی کنید

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و هشتم اسفند 1387ساعت توسط ندافی| |

 

 قابله ها و کفن ها

خوب می دانند

که زایش دشوار است

و مرگ فرومایه است

و زندگی تنها آزمونی در این میانه است.

چرا با شکایت وغرولند

سفر می کنیم

چون هیاهویی

در دل ستارگان؟

آیا بعدی گم شده است؟

بعد گمشده عشق نیست؟!!

                              (مایاآنجلو)

 

نوشته شده در سه شنبه ششم اسفند 1387ساعت توسط ندافی| |

           

تمام روز به دیروز فکر کردم

گرد و غبار دیروز را پاک کردم

و در تابلویی به نام خاطرات نصب کردم

به نگاه منتظر گلها

برای سلام من

به آسمان ابری

که باران را برایم جاودانه ساخت

وبه حضور صمیمی درختان استوار.

نخواستم به فردایی بیندیشم

که تو در آن نقش دیروز را

برایم زنده می کنی

نخواستم خاطراتم را فردا به تاراج ببرد...

نخواستم...

 

نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم بهمن 1387ساعت توسط ندافی| |

Design By : Night Melody